نيروانا

حسادت

محمد حسین مهرزاد — Fri, 21 May 2010 08:36:26 GMT

اصولا حسادت اصلا چیز خوبی نیست. اینکه من با چند نفر دیگر در کارمان متحد هستیم و بعد از چند سال آشنایی به فکر مشترک و درک متقابل رسیده ایم مثل اینکه خیلی ها را اذیت کرده است.

از یک طرف حضرات در وزارت راه توهم زده اند که هر آتشی بلند می شود از طرف ماست و سعی در خفه کردن صدایمان می کنند و از طرف دیگر برخی ها که خودشان هم در همین صنف هستند سعی می کنند بی ربط و با ربط تخریب کنند و ذغذغه های جدید بسازند.

اگر در یک همایش یا نشست مطبوعاتی ما 4، 5 نفر همه روی یک محور تکیه می کنیم و سوالاتمان و در نهایت تحلیلمان یکی است این حتما به منزله هماهنگی از قبل نیست بلکه دغدغه مشترک است که ذهن ما را به یک سمت واحد پیش می برد.

چند روز پیش همایش ارگان های دریایی در کیش برگزار شد و ما چند نفر حول یک محور تیتر زدیم و نوشتیم. حتی در نشست خبری وزیر راه و ترابری بدون هماهنگی قبلی وقتی آقای وزیر سعی کرد جلوی نمایندگان خودی نشان بدهد و ما را تحت فشار بگذارد باز هم بدون هماهنگی به یک تصمیم رسیدیم و رفتار یکسانی نشان دادیم.

کار به جایی رسید که اطرافیان وزیر من را نشان هم داده بودند و می خواستند یک طوری صدایم را ببرند و یکی دیگر از همین اطرافیان هم همکار دیگری را صراحتا تهدید کرد.

ما صلاح کشور را در نظر گرفته و رفتارمان را با آن مصلحت تنظیم می کنیم. حال اگر به مذاق بعضی ها خوش نمی آید مقصر ما نیستیم.

اما از سوی همکارانمان هم کم مورد بی مهری قرار نمی گیریم و گاه و بی گاه برخی به ظاهر دوستان هم سعی می کنند رابطه خوب ما را خراب کنند و حرف های بی ربط بزنند.آنها هنوز نمی توانند روابط را تفکیک کنند و ذهن کوچکشان از هر موضوعی به دنبال چیز دیگری می گردد.

متاسفم برای برخی همکارانم که این همه کوته فکر شده اند. اگر فلانی 3 دفعه گفت و گوی اختصاصی گرفته است و فلانی پشت تلفن وزیر نمی ماند نباید موجب حسادت برخی دیگر شود.

ما به این جمع بندی رسیدیم که رفتن بهبهانی از وزارت راه به صلاح مملکت نیست چه آنکه تجربه نشان داده اگر وزیری برود نفر بعدی قطعا بهتر از او نیست و حالا که بهبهانی چم و خم وزارت راه را فهمیده نباید فرصت ادامه وزارت را از او گرفت.

حال وقتی با این تحلیل مشترک به نشستی خبری یا همایشی می رویم طبیعی است که مواضعمان هم همسو باشد. هر کس به فراخور توانایی خود می تواند با مسئولان حوزه خبری اش ارتباط بگیرد و البته با ارتباطی که با سایر همکاران مورد وثوق خود دارد می تواند از صحت و سقم پشت پرده ها و سخنان منابع آگاه بیشتر مطمئن شود.

ما به صورت جزیره ای عمل نمی کنیم و در اکثر موارد با یکدیگر مشورت می کنیم. خود من بارها با مهدی زاهدی( خبرنگار جهان اقتصاد) پیرامون اتفاقات و موضعی که باید بگیریم مشورت کرده ام. با سمیه فتحی( خبرنگار خبرآنلاین)، نرگس رسولی( خبرنگار ایلنا) و یکی دو نفر دیگر هم به همین شکل، اما متاسفانه برخی این ارتباطات را برای خودشان بزرگ کرده اند و از ما تصویری می سازند که آن نیستیم.

حال از سر حسادات یا نفهمی است من نمی دانم. اما آنچه می دانم این است که اخلاق حرفه ای تخریب همکاران نیست.

در پایان اگر کسی به خاطر من و رفتار من مورد طعنه قرار گرفته پوزش می خواهم و اگر هم کسی فکر می کند هر یک ما چند نفر به دیگران خط می دهد سخت برایش متاسفم خواه حمید بهبهانی باشد خواه مدیرانش و یا همکاران خودمان.

سالی پر از اتفاقات عجیب و غریب

محمد حسین مهرزاد — Mon, 15 Mar 2010 09:33:36 GMT

تمام شد.

پرونده سال 88 هم بسته می شود و من اصلا امیدوار به سال 89 نیستم. سال قبل این روزها پر از نشاط بودم و حالا پر از خستگی، نفرت، کبودی، جای زخم و زندان.

سال عجیب و غریبی بود امسال. در حوزه زندگی شخصی ام اتفاقات خوب یکی یکی افتاد. یک سفر حج عمره با دوستانی که عزیزتر از جان می دانم و بلافاصله بعد از آن بستن عهد یک عمر زندگی مشترک با همسرم. 6 مرداد بود که "سید محمد خاتمی" منزل پدر همسرم را منور کرد و چند ساعتی را به بهانه خواندن خطبه عقد همکلام شدیم. استاد عزیزم سید مجتبی حسینی هم بود. بهترین اتفاق سال 88 و بلکه بهترین اتفاق همه عمرم همین بود.

آخر سال هم که با تبرئه شدن در دادگاه همه اتفاقات خوب شخصی برایم کامل شد. با همه اینها سال 88 تمام خوشی هایش را گرفت.

هرگز فکر نمی کردم وقتی خطبه عقدم را می خوانند و من چشم به آیات قران دارم دلم پر باشد از بغض و گریه ام بگیرد از این همه رنج...

تهران امروز و اصولگرای ترسو

سال را با "تهران امروز" شروع کردم. جمع بسیار خوبی که هنوز حسرتش را می خورم. حمید باباوند، حسام مهدوی، رضا لیاقت ورز، رضا وثوقی، سحر بیاتی، افسانه قانع کامران علمدهی و بسیاری دیگر از بچه های تحریریه که همه شان دوستانی خوب بودند. بچه های فنی هم صمیمیت خوبی داشتند.یادش بخیر نیمه شب های صفحه بندی و غلط گیری....

رفتیم مکه و برگشتیم که دیدیم صندلی هایمان را دادند به کسانی دیگر. "مریم میرزائی" و "مرجان نماینده" جای من نشسته بودند و "امیر لعلی" و "عدلی" به جای "لیاقت ورز" و "مهدوی". همه تیم قبلی را اخراج کردند. به همین راحتی. تاریخ مصرف ما برای اصولگرای ترسو که کلی ژست خوب بلد است بگیرد تمام شده بود. ما تیم پیش از انتخابات بودیم. مملکت به هم ریخته بود و تحریریه ما هم همین طور. برای "مریم میرزائی" و "مرجان نماینده" آرزوی موفقیت می کنم و امیدوارم تهران امروز برایشان خوب باشد.اگرچه هیچ وقت بی شخصیت ترین مدیر مسئول عالم را فراموش نمی کنم و مطمئنم روزی دوباره به هم خواهیم رسید.

از بیکاری تا "اعتماد"

دو ماهی بیکار بودم. مختصر حق التحریری بود و کارهای جانبی. تا اینکه به لطف دادا طهماسبی پور پاییز را با جهان صنعت شروع کردم. برایم خیلی سخت بود از یک روزنامه کاملا سیاسی کندن و پا به یک روزنامه اقتصادی گذاشتن. روزهای اول جالب نبود. هر چه بود من عضو جدیدی بودم. اگرچه حضور "حمید" عزیز و خواهر "وطن خواه" همیشه دلگرمی می داد.

حالا بعد از 6 ماه اینجا هم دوستان و همکاران خوبی دارم. مهرداد نیکروان، بهروز حاتمی و همکاران خوب و صمیمی دیگر...

توسط نرگس رسولی، خواهر، دوست و همکار مطبوعاتی ام با کیوان مهرگان آشنا شدم و رفتم قاطی بچه های سیاسی ضمیمه روزانه اعتماد. همه صفا و صمیمیت را این پسر یک جا در خودش جمع کرده بود. روزهای "اعتماد" خیلی دوست داشتنی بود. "فرناز حسنعلی زاده"، "علی ملیحی"، "مسعود رفیعی طالقانی" و بسیاری دیگر از بچه ها، همکارانی بودند که در عالم همکاری رفاقت می کردند و راه و رسم رفاقت را بلد بودند.

کیوان که به زندان افتاد دیگر دل و دماغ "اعتماد" نداشتم. ماندم کنج همین تحریریه "جهان صنعت" تا اینکه باز هم از طریق "حمید" عزیز به رادیو تجارت معرفی شدم و حالا دو ماهی می شود که با عنوان کارشناس اقتصادی در مجله بامدادی رادیو تجارت کار می کنم.

خانواده مطبوعاتی

دوستان سال قبلم که در همین وبلاگ نامشان رفت امسال هم همان ها هستند با یکی دو رفت و آمد جدید و مقداری شناخت بیشتر. امسال بدی ها و خوبی های هم را بیشتر فهمیدیم. اتفاقاتی افتاد که ای کاش هرگز نمی افتاد و کارهایی باید می شد که هرگز نشد.بگذریم...

"حمید رضا طهماسبی پور" دوست و برادر عزیزی است که امسال خیلی کمکم کرد و من بسیار مدیون لطفش هستم. شاید عمری باقی بود و توانستم برایش جبران کنم.

"سمیه فتحی" همان دختر پیگیری است که هیچ چیز برایش نشد ندارد با این تفاوت که امسال کمی زودتر از کوره در می رود اما وقتی به کوره باز می گردد می شود همانی که می شناسیم. این هم از خواص جنب و جوش زیاد است و یک سری که هزار سودا دارد.

"نرگس رسولی" همان است که بود و می شناختم با تغییراتی که گریزی از آن نبود.

"مهدی زاهدی" عزیز همان مرد خانواده است که بود با این تفاوت که امسال برای خیلی کارهای شخصی و کاری طرف مشورت خوبی برایم بود.

"لیلا لطفی" هم که از مادری بدقولی ها را خوب یاد گرفته.(شوخی کردم)

"سیاوش رضایی" هم امسال از حوزه حمل و نقل کوچ کرد و در همان روزنامه ایران نفتی شد.

دست آخر هم برای "آذین بکتاش" هر کجا که هست آرزوی موفقیت می کنم. خواهر و دوستی که از حوزه حمل و نقل کوچ کرد و حالا ماه هاست که خبری از او نداریم جز تلفن های گه گاه.

دلم برای همه روزهای خوب تنگ است. حوصله ندارم بنویسم از چه ناراحتم. همه می دانیم. همه ما فقط و فقط از یک چیز ناراحتیم. گفتن و مرور خاطرات این ماه های سیاه پس از خرداد جز افزودن بر زخم ها و نمک پاشیدن ها هیچ ندارد. پس نه می گویم نه می نویسم.

از همسر عزیزم ممنونم که در تمام روزهای سخت این سال لعنتی همه جا با من بود و در من بود. اگر نبود امسال آنقدر طاقت فرسا می شد که نمی توانستم تمامش کنم.

خدایا بده داد ما را که خون خورده ایم...

یا حق

سال تحریریه های خاموش

محمد حسین مهرزاد — Sun, 14 Mar 2010 06:52:24 GMT

این مطلبی است که برای ویژه نامه نوروزی جهان صنعت نگاشتم تا ادای دینی کرده باشم به دوستان و همکارانی که امسال توقیف شدند و به زندان افتادند.

نام ها را که می شمارم خیلی ها از قلم می افتند. اعتماد، حیات نو، صدای عدالت، یاس نو، کلمه سبز، اعتماد ملی، فرهنگ آشتی، آرمان، سرمایه، شهروند، ایراندخت و چندین نشریه دیگر در سال سیاه 88 یا لغو مجوز شدند و یا توقیف موقت. حتی برخی را با دستور دادستان تا اطلاع ثانوی از انتشارش ممانعت به عمل آوردند!

یاد روزهای پیش از انتخابات می افتم. دلم برای آن روزها تنگ است.روزهایی که روی دکه روزنامه فروش محل رونقی بود. آنجا پاتوقی شده بود برای اظهار نظرهای سیاسی مردم عادی که مهمترین دغدغه شان انتخابات بود.

روزهای خوب گذشت و با اعلام نتایج انتخابات گویی هیچ خط و خبری از ایران پیش از انتخابات نبود.

هر روز که روزنامه ها را نگاه می کردم ستونی سفید چاپ می شد و من دوباره می فهمیدم که دیشب هم ...

عمر ستون های سفید هم چندان دراز نبود و روزنامه های منتقد یک به یک راهی دیار توقیف شدند.

حتی نوشتن از توقیف روزنامه ها هم سخت می نماید چه رسد به آنکه بخواهی یکی یکی بگویی که چه شد و چه نشد که روزنامه ای و صدایی را خاموش کردند.

کار به اینجا ختم نشد و نه تنها روزنامه ها توقیف شدند و دوستان و همکاران زیادی از ما بی کار شدند بلکه خیل بیکاران به اوین هم راه پیدا کردند. قوچانی، تاجیک، مهرگان، ملیحی، جعفری، لیلاز، منتجبی و جلالی فراهانی تنها چند نام از میان روزنامه نگارانی است که پس از انتخابات راهی زندان شدند و البته وقتی جواد لاریجانی گفت هیچ روزنامه نگاری در ایران به دلیل فعالیت مطبوعاتی زندانی نیست خیالم راحت شد که روزنامه نگاری کردن در ایران همچنان امنیت بسیار بالایی دارد.

هر توقیف را که می شنیدم به همکارانی که در آن روزنامه بودند و بعضا می شناختم زنگ می زدم و دلداری می دادم. اما چه سود؟ طعم تلخ توقیف تمام خاطرات را مثل یک تراژدی غم انگیز جلوی چشمانت ردیف می کند.

هیچ کدام این نام ها جای دیگران را تنگ نمی کردند. مطمئنم اعتماد جای کیهان را تنگ نمی کرد مطمئنم یاس نو کاری به جوان نداشت و ایمان دارم حیات نو، وطن امروز را نمی کشت اما آنها ماندند تا ببینند مرگ حیات نو را. ماندند تا داغی سوختن اعتماد ملی را حس کنند. ماندند تا صدای عدالت سکوت کند و ماندند تا شهروند هم دیگر نباشد. ایران ماند اما ایران دخت رفتنی شد. ایران قرار بود برای همه ایرانیان باشد و ایران دخت نماینده مردمی از ایرانیان. اما یکی ماند و یکی رفت.شهروند باید می رفت تا کپی کاران خودی پنجره هاشان رو به مثلث باز شود. محمد قوچانی به زندان رفت تا از طراحی جلد گرفته تا جنس کاغذ شهروند هم کپی شود. قصه تلخی است میان آنان که می روند و آن ها که راز ماندگاری را یافته اند.

آنها که بی دغدغه توقیف و بازداشت کار می کردند چه بیرحمانه تاختند بر سرمایه های این انقلاب.از دید اینها تمام روزنامه های بسته شده روزنامه های زنجیره ای بودند و خبرنگارانش مواجب بگیران موساد و سیا. زخم توقیف و زندان و بیکاری کم بود رنج تهمت ها هم بدان افزوده شد.

توقیفی ها و لغو مجوز شده ها با هیچ کس سر جنگ نداشتند و تنها بر اصول قانون اساسی به عنوان یک میثاق ملی تاکید می کردند اما گاهی حق حیات هم سلیقه ای می شود و تو باید مثل بازیکنان فوتبال که به دلخواه مربی تعویض می شوند بعد از بازی بگویی "این نظر سرمربی بوده و سلیقه ایشان است. من هم تابع سلیقه هستم." اگر این را نگویی و دوربینی نارضایتی ات را شکار کند از روی نیمکت به سکوها منتقل می شوی تا همه بفهمند مربی این بازیکن را نمی خواهد. چه سخت است زندگی کردن بر اساس سلیقه دیگران.

خاموشی شور و شوق یک تحریریه و بیکار کردن آن همه خبرنگار و پرسنل، روزنامه نگاری ایران را با پدیده ای به نام خروج روزنامه نگاران از کشور و فعالیت در رسانه های بیگانه مواجه کرد.

پدیده ای که اگر کمی تحمل و سعه صدر حاکمیت بالا بود هیچ گاه اتفاق نمی افتد و چه شوم است که بشنوی دوستی و همکاری که در برنامه های خبری و گعده های دوستانه می دیدی راهی آن سوی مرزها شده و حالا برای جایی کار می کند که دیگر راه برگشت ندارد.

شاید عده ای بهار روزنامه های اصلاح طلب و خزان فله ای آنها را سخت ترین سال روزنامه نگاری در ایران بدانند. در آن سال فقط امنیت شغلی بود که از بین رفت و هر روزنامه ای که بسته می شد فرزندی دیگر زاده می شد و روی دکه ها می آمد اما امسال هر روزنامه ای را که بستند روزنامه دیگری هم پشت سرش توقیف می شد و یکی دیگر لغو مجوز و دوباره توقیف و البته خبرنگارانی که راهی زندان می شدند. اصلا انگار رویشی در کار نبود. یاس نو هم که نیامده رخت عزا را بر تن خبرنگارانش کرد و رفت.

تلفن را بر میدارم تا سال نو را به همکارانم تبریک بگویم...

به دفترچه ام نگاه می کنم و می بینم تعداد آنها که بیکار شده اند بیش از بقیه است. "همکاران سابق" این عبارتی است که این روزها زیاد کار برد دارد.

امسال سال سختی بود. سال بیکاری، سال بی حوصلگی، سال تحریریه های خاموش، سال روزنامه نگاران خموده، سال توقیف، لغو مجوز و بازداشت، توقیف، توقیف و باز هم توقیف سال 88

پ.ن1: کار بستن ویژه نامه ساعت 1.30 بامداد یکشنبه تمام شد و دوشنبه روی دکه است ان شا ء الله

ساعتم گم شد

محمد حسین مهرزاد — Sat, 06 Mar 2010 08:44:49 GMT

ساعت مچی ام گم شد.

از دیروز غروب که فهمیدم گم شده، تمام مکان هایی را که طی 24 ساعت گذشته حتی دقایق کوتاهی هم در آنها توقف داشته ام، گشتم اما نبود. ساعت قشنگی بود. هم قیمت نسبتا بالایی داشت و هم کلی خاطره خوب باهاش داشتم. دیشب فکرم بدجوری مشغول ساعت بود و جاهایی که رفته ام.

اما یاد نادر حبیب زاده افتادم. نادر حبیب زاده معلم زبان انگلیسی و مدیر دبیرستانی بود که در آن درس خواندم و بیشتر از کتاب های درسی درس زندگی یاد گرفتم. یکبار سر کلاس گفت: یک اسکناس هزار تومانی ات سر صبح گم می شود خودت هم تا شب همراه آن اسکناس گم می شوی. معلوم نیست هزار تومانی مال تو بوده یا تو مال هزار تومانی!

دیشب که یاد حرفش افتادم از خودم پرسیدم: ساعت مال من بود یا من مال ساعت؟ اینکه چند ساعتی بعد از گم شدن ساعت من هم گم شده بودم و بعد از چند ساعت تازه یاد این حکایت افتادم حداقل به خودم ثابت کرد هنوز از خیلی دلبستگی های پیش افتاده هم نرهیده ام.

زمانی برای تبرئه

محمد حسین مهرزاد — Sun, 21 Feb 2010 11:30:12 GMT

دو سال نیم گذشت از تیرماه 86.دو سال و نیم از روزی که 16نفری بازداشت شدیم و قطره ای آزاد.

روزهای سختی بود و انفرادی البته سخت ترش هم می کرد.

هرچه بود بعد از حدود یک ماه با قرار وثیقه تمام شد و یکی یکی آزاد شدیم. حالا دلم برای سعید حسین نیا بیشتر از همه تنگ است که عزم خارج کرد و رفت به بلاد کفر.

یاد زمزمه اشعار نامجو در آن سلول 4نفره با سعید حسین نیا، آرش خاندل و مسعود حبیبی، یاد وقتی شعر ها کم می آمد و کار به علیرضا افتخاری می کشید.یاد تحلیل های هر روزه از بازجویی ها، یاد 4 سلولی که در هرکدام یک لر بود.یاد عبدالله ، یاد مهدی عربشاهی و بازجویش که انگار فراموشش کرده بود، یاد آرامش حبیب حاج حیدری، یاد صدای گرم بهرام فیاضی، یاد محمد هاشمی، یاد نگرانی برای بی خبری از بهاره هدایت، یاد "یا غیاث المستغیثین" نوشته شده روی دیوار اتاق بازجویی، یاد کبابی که دادند و به من دوغ نرسید و خاطره شد. یاد فوتبال قندی در سلول که مرتضی اصلاحچی مخالف جهانی سازی بود در نقش آشوبگر می پرید وسط زمین. یاد عصر پنج شنبه ای که همه مان را فرستادند انفرادی. یاد نمازهای انفرادی، یاد شب های انفرادی که خوابم نمی برد، یاد غذاهای مزخرف 240، یاد آقا عبدالله که هروقت شیفت او بود از جیبش پول می داد و برایمان سیگار می خرید، یاد ساعت 6 صبح و دری که با سر و صدا باز می شد تا تکه نان و پنیری با چای به عنوان صبحانه بدهند، باد اتاق بازجویی و آن بازجو که وقتی کفش های نوک تیزش را می دیدیم می فهمیدیم امروز بنا بر بازجویی سنگین است. یاد بازجوی مهربان که دلش برای همه ما می سوخت و می گفت زندان جای شما جوانان نیست. یاد جوانک معتادی که هر روز دم غروب که می شد می زد زیر آواز و "غروب پاییزه" می خواند. یاد آرامش حبیب حاج حیدری که روز آخر وقتی زمین و زمان خسته ام کرده بود آرامم کرد و روحیه داد. یاد کتاب غربزدگی جلال آل احمد که هر خطش را سه بار می خواندم اما بازهم تمرکز نداشتم. یاد نیمه های غربزدگی که در سلول باز شد جوانکی گفت: "جمع و جور کن آزادی"

از میان همه آن شانزده نفر از هیچ کدام خبری ندارم. برخی زندانند، برخی جلای وطن کردند و برخی هم مثل من سرشان به کار و زن و زندگی گرم شده است.

دلم برای همه شان تنگ است.

دلم می خواهد تلفن را بردارم و به مدیار و صادق و فاطمه و شیدا بگویم تبرئه شدم. دلم می خواهد مدیار از خوشحالی جیغ بکشد و فاطمه مهربانانه تبریک بگوید.

این روزها از همیشه بیشتر دلتنگ دوستانی که رفته اند هستم.

چهارشنبه 28 اسفند رفتم شعبه 15 دادگاه انقلاب به ریاست قاضی صلواتی و امروز یکشنبه دوم اسفندماه از حکم تبرئه ام با خبر شدم.

کامنت و پاسخ

محمد حسین مهرزاد — Sat, 09 Jan 2010 10:14:44 GMT

اتفاقات جالبی در این وبلاگ پس از پست آخر افتاده است. رفت و آمد دوستانی که مخالفم هستند کمی بشتر شده و من از این همکلامی با آنان خرسندم. البته وجه مشترک تمام این مخالف خوانی ها این است که علاقه ندارند تا این حد جسور باشند که اعتقادشان را با نام بیان کنند. الاایحال از آنجا که کامنت دوست بی نامی را پاسخ دادم و پاسخم آنقدر بلند بود که پرشین بلاگ اجازه انتشارش را نداد کامنت دوست بی نام و پاسخ خود را اینجا می گذارم:

بنام خدا

جناب آقای مهرزاد

میدانی برای چه روزهای ماه قمری همیشه در گردشند ؟؟ و یک اتفاق همیشه مانند ماه شمسی و ماه میلادی در یک روز مشخص در سال ثبت نمی شود ؟

گناه عمر بن خطاب (لعنت اله) این بود که حق را ناحق کرد . فکر می کنی اگر ما یک روزی حق را ناحق کنیم و یا اگر این کار را پدرمان یا برادرمان و یا مادرمان انجام داد چه واکنشی باید داشته باشیم ؟

اگر سکوت کنیم مانند عمر و یاران او نیستیم ؟؟!!!!!

اگر پدرمان عکس حسین بن علی را در جلویش گذاشت و همچون اسلام عمری حق بسیاری را پایمال کرد ، باید چه عکس العملی نشان داد ؟

اگر گفته های یک ملا را ( مجتبی حسینی ) بعنوان حجت گرفتیم و پس از سالها متوجه شدیم اشتباه کرده ایم آنوقت چه ؟

کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا

شاید برای این است که باید همانند حر بود و بتوان به خیمه حسین بن علی (ع) رفت و در خواست توبه نمود . که عمری را به مردم فریبی پرداختیم آنهم به اسم امام و اربابمان .

گفتنیها بسیار است اگر لازم باشد دوباره می آیم .

و پاسخ بنده به این دوست:

آقای دوست بی نام سلام.

با اجازه نظرم را راجع به بند بند فرمایشات شما می گویم.باشد که پند گیریم.

تعبیرتان از گردش ماه های قمری جالب و خواندنی بود.

اما در مورد حق و حقیقت.می گویند روز کمیل به امیر المومنین عرض کرد: برایم از حقیقت بگو یا علی! امیر فرمود: تو را چه به حقیقت؟

من یاد گرفته ام "الحق مع علی وعلی مع الحق" ملاک حق و باطل برای خودم این است و لا غیر.از علی(ع) هم کپی نمی گیرم و قائل به علی زمان و حسین زمان و شمر و یزید زمان نیستم.

اما درباره سکوت. زمانی که آن فجایع پس از ثقیفه بنی ساعده پدید آمد امیر مومنان راه سکوت پیش گرفت در حالی که از همه بندگان خدا به خلافت محق تر بود.حق را ناحق کرده بودند و او نه تنها سکوت کرد بلکه اطرافیان را هم به سکوت فراخواند. پس می بینی که نمی شود برای حق ناحق شده نسخه کلی پیچید.نکند اطرافیان علی ابن ابیطالب هم نعوذ بالله عمری شده بودند؟ اگر شما به این درجه از کمالات رسیده ای که می دانی واکنش صحیح چیست خوشا به سعادتت.

می دانی که از سلمان، ابوذر و مقداد به زور بیعت گرفتند؟ انها به فرمان مولایشان سکوت کردند. علی تو هر چه کوچک باشد تو هم کوچک می مانی. کمی فکر کن برادر. اگر خودت را دوست می دانی وظیفه ام است که تا آنجا که امکان دارد سعی کنم آنچه درست می پندارم با تو در میان بگذارم.

خدا را شاکرم و به این افتخار می کنم که پدرم خط قرمزش حضرت حسین است و نسبت به پایمال کردن حق مردم بسیار حساس و قاطع.

آن ملایی که شما نام می بری من استاد می خوانمش و اتفاقا اگر بدانی تنها در ایامی خاص از عبا و عمامه استفاده می کند. صحبت های ایشان هم حجت نیست بر من. هرآنچه از کلامش را که فبول دارم با اعتقاد به آن رسیده ام و هر آنچه را که نپذیرفته ام با خودشان در میان گذاشته ام. من به غلط بودن "کل ارض کربلا و کل یوم عاشورا" اعتقاد دارم و با همین اعتقاد هم محشور می شوم.این یک بحث نظری و ایدئولوژیک است که اگر خواستی می توانم در ارتباطی از جنس دیگر مبانی اش را برایت تشریح کنم.

آرزویم است که روزی مانند حبیب و بریر و زهیر و حر در خیمه حضرت اباعبدالله باشم. و از خدا می خواهم همه ما را از شر فتنه های آخر الزمان مصون و محفوظ بدارد. خدا ما را از فریب مردم دور کند.

برائت می جویم از ...

محمد حسین مهرزاد — Fri, 01 Jan 2010 09:28:33 GMT

این مطلب نه برای مخاطب که برای ماندن در جایی میان حافظه شلوغ تاریخ نگاشته می شود و تو مخاطب عزیز می توانی ان را به حساب جا زدن، ترسیدن و یا شجاعت بگذاری. می توانی فکر کنی تهدید شده ام می توانی فکر کنی سر عقل آمده ام. اصلا هر چه می خواهی فکر کن. من مسوول رفتار خودم هستم نه فکر کردن تو.

خسته ام از 7 ماه درگیری. فضای افراط هر دوطرف خسته ام کرده است. آن یکی بیانیه می دهد و این یکی تحت تعقیب قرار می دهد. قرار بود مطالباتمان را بگوییم. قرار نبود روز عاشورا اینگونه شود.

روز عاشورا امسال مثل تمام این سال هایی که گذرانده ام به مجلس عزا رفتم و ترجیح دادم از حسین بن علی بخواهم صلاح کار را خود نشانم دهد. ترجیح دادم به فرمایش مولایم علی ابن ابیطالب عمل کنم و در فتنه ها مثل بچه شتر باشم.

به خیابان نرفتم تا نبینم خیلی از اتفاقات تلخ را. برای من نه حسین بن علی در تاریخ تکرار پذیر است و نه یزید ملعون. پس مواجهه حسین زمان و یزید زمان در هر کجای تاریخ برایم بی مفهوم است. حسین در تمام تاریخ جاری است و نمرده که نیاز به بازسازی داشته باشد.

عظیم ترین مصیبت تاریخ را رها نمی کنم تا به آنچه عده ای جفا می خوانند اعتراض کنم. فرقی نمی کند از سوی جمهوری اسلامی ایران باشد یا مخالفانش. غربت حسین در این است که مدعیان پیروی اش از هر دو سوی این ماجرای سیاه هر یک می کوشند او را به نام خود بزنند.

اگر اعتقاد به حسین بن علی داریم باید قلبمان جریحه دار شود از اینکه عده ای با هر مارک و تابلویی به اعتقاد جامعه شیعیان توهین کنند و خود را انچنان نشان دهند که گویی در مبارک ترین روز سال قرار دارند.

من به "یوم فرحت به آل زیاد" اعتقاد دارم و اشک می ریزم برای غربت حسین بن علی که اینسان در تمام تاریخ مظلوم بوده است.

شب عاشورا به دوستانم می گفتم خدا کند فردا خونی ریخته نشود. از سوی هر کس که می خواهد باشد. چه آنکه با پاترول مردم را زیر گرفت و چه آن کسی که از خشم سربازی را مجروح کرد. خون شیعه است. تاوان دارد.

روز عاشورا را به خیابان نرفتم تا حسابم را از همه جدا کنم.من عزادار ذبح عظیم خداوند بودم و دلم از هر چه نامش ظلم است گرفته بود.عاشورا یکی بود و کربلا یک زمین. کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا را نمی پسندم. یاد گرفته ام پاک ترین مرد خدا تکرار نشدنی است و ظالم هرچقدر شقی باشد به پای شمر و یزید و عمرسعد نمی رسد.

خط قرمز من حسین بن علی است. در این فضای غبار آلود نمی توانم سلم لمن سالمکم و حرب لمن حاربکم را تشخیص دهم. خوشا به حال آنانکه شناخته اند.من ترجیح می دهم مثل همان بچه شتر باشم تا این غبارها برود و خورشید را دوباره ببینم.

دوستانی که می شناسندم می دانند نه وامدار حکومتم نه سینه چاک کس دیگری. هرچه می گویم اعتقادم است.

از همین خانه کم مخاطب اعلام برائت می کنم از کسانی که حرمت حسین بن علی را شکستند. از خودشان، از پیروانشان و از اتباعشان و اولیائشان. این را از امام صادق در زیارت عاشورا آموخته ام.

شما هم اگر نام شیعه برخود دارید کمی بیاندیشید که در زمین چه کسی بازی می کنید. زیر بیرق چه کسی سینه می زنید و برای چه کسی گریبان چاک می دهید.

از تمام دوستانی که داشته ام و سبز هم هستند می خواهم با عجله تصمیم نگیرند و اگر قصد غیر خودی خواندن من را دارند دستشان را می بوسم و می گویم من رفاقتم را با سیاست در هم نمی آمیزم.من تلاش می کنم در راه 14 نوری گام بردارم که همه عالم از آنهاست.

از دوستانی هم که در این مدت و به خصوص در پست قبل بد و بیراه هایشان را نثارم کردند ممنونم. کاش شرایطی باشد که شیعه جماعت اینگونه به جان هم نیفتند. ما همه ادعای پیروی از علی ابن ابیطالب داریم. کاش این محرم فرصتی باشد برای وحدت. وحدت نه حول قانون اساسی نه حول هیچ میثاق ملی دیگری. وحدت حول محور حسین بن علی که میثاقی قلبی است. میثاقی که در روز الست همگی ما که ادعای شیعه بودن داریم بر آن پیمان بستیم.

وحدت حول محور حسین بن علی. این تنها راه نجات از فتنه ها و گرفتاریهایمان است.

یا علی مدد.

پ.ن1: این پست قرار بود فردای عاشورا نگاشته شود.

پ.ن٢: در پست قبلی ام نوشتم محرم امسال به همه سال ها متفاوت است. دوستانی بی نام و با نام امدند هرچه از دهانشان در می آمد نثار کردند. دستشان درد نکند. کاش قبل از بد و بیراه گفتن کمی از مقصود من آگاه می شدند. حال با جسارت بیشتری می گویم بگذار این سال های حرام بگذرد. تنها کسی که می تواند خون مقتول کربلا را بستاند صاحب تمام جمعه های تاریخ است.

خلیل آتشین سخن تبر به دوش بت شکن خدای ما دوباره سنگ و چوب شد نیامدی

از ابتدای هفته ام در انتظار جمعه ام صبح نه، ظهر نه، غروب شد نیامدی

سال های حرام

محمد حسین مهرزاد — Thu, 17 Dec 2009 10:45:29 GMT

در قبایل عرب همواره جنگ بود، اما مکه "زمین حرام" بود ؛

وچهار ماه رجب، ذی القعده، ذی الحجّه و محرّم،"زمان حرام"

یعنی که در آن جنگ حرام است.

دو قبیله که با هم می جنگیدند، تا وارد ماه حرام می شدند،

جنگ را موقتاً تعطیل می کردند؛اما برای آنکه اعلام کنند که

در حال جنگند و این آرامش از سازش نیست،

ماه محرم رسیده است و چون بگذرد،

جنگ ادامه خواهد یافت؛

سنت بود که برقبّهء خیمهء فرمانده قبیله،

پرچم سرخی بر می افراشتند، تا دوستان، دشمنان و مردم،

همه بدانند که جنگ پایان نیافته است.

آنها که به کربلا می روند،

می بینند که جنگ با پیروزی یزید پایان گرفته

و بر صحنه ی جنگ، آرامش مرگ سایه افکنده است.

اما می بینند که بر قبهء آرامگاه حسین،

پرچم سرخی در اهتزاز است.

بگذار این "سالهای حرام"نیز بگذرد

پ.ن: محرم امسال انگار با سال های گذشته متفاوت است.

اسمع! افهم !

محمد حسین مهرزاد — Fri, 20 Nov 2009 08:32:37 GMT

مادربزرگ همسرم چهارشنبه شب فوت کرد و ما تمام روز پنج شنبه را در بهشت زهرا بودیم. انجام کارها و صف های طولانی برای فرستادن عزیزی زیر خاک سخت است و البته ناراحت کننده اما آنچه تکانم داد دیدن قبر بود.

خیلی وقت بود به گورستان سری نزده بودم. دیروز که قبر خالی مادر بزرگ را دیدم انگار تمام تنم می لرزید.اشک می ریختم، اما با عرض پوزش از خانواده همسر گرامی ام باید بگویم آن اشک ها از فراق مادربزرگ نبود اشک ها از تنهایی خودم بود وقتی در این جای تنگ قرار است بخوابم.دوستی می گفت: "دور از جون" و "بلا نسبت" نداره. آخر و عاقبت همه ما همون یه وجب جاست.

دیروز روز عجیبی بود. انگار نه انگار آدمی که دارد تن به خاک می سپرد هزار و یک قصه داشته و این همه آدم را دوست می داشته است. او می رفت و نهایت کاری که از دست خلق الله بر می آمد کمی گریه و احتمالا فاتحه ای بود که برایش می خواندند.

لحظاتی که پدر همسرم در قبر مشغول انجام مراسم خواندن تلقین برای مادربزرگ بود، جنازه خودم را در گور می دیدم که می گویند

" اسمع، افهم یا محمد حسین مهرزاد بن محمد! هل انت على العهد الذى فارقتنا علیه من شهادة ان لا اله الا اللّه وحده لا شریک له وان مـحـمـدا صـلى اللّه علیه وآله عبده ورسوله وسید النبیین وخاتم المرسلین وان علیا امیر المومنین وسید الوصیین وامام افترض اللّه طاعته على العالمین , وان الحسن والحسین وعلى بن الحسین ومحمد بن على وجـعـفـر بـن محمد وموسى بن جعفر وعلى بن موسى ومحمد بن على وعلى بن محمد والحسن بن على والقائم الحجة المهدى صلوات اللّه علیهم ائمة المؤمنین وحجج اللّه على الخلق اجمعین وائمتک ائمة هدى ابـرار "

تا اینجای کارخیلی سخت نیست.انگار دیگران دورت را گرفته اند و حرف هایی که در طول عمرت زده ای را دارند برایت تکرار می کنند.

اما از اینجا به بعد گویی با تو اتمام حجت می کنند حتی نزدیکترین کس تو چنان شانه هایت را تکان می دهد که حق را کامل ادا کند.حق رفاقت، حق برادری شاید هم حق فرزندی.کسی چه می داند تلقین ما را که می خواند.

تکان ها شدیدتر می شود:

"یا محمد حسین مهرزاد ابن محمد! اذا اتاک الملکان الـمـقـربان رسولین من عند اللّه تبارک وتعالى وسالاک عن ربک وعن نبیک وعن دینک وعن کتابک وعن قبلتک وعن ائمتک فلا تخف ولا تحزن وقل فى جوابهما"

دارند می گویند هنگامی که دو ملک مقرب فرستاده شده از سوی خدا آمدند و پرسیدند راجع به خدایت، پیامبرت، دینت، کتابت، قبله ات، و ائمه ات نترس و ناراحت نباش و در جوابشان بگو:

"اللّه ربى ومحمد صلى اللّه علیه وآله نبیى والاسلام دیـنـى والـقرآن کتابى والکعبة قبلتى وامیر المؤمنین على بن ابى طالب امامى والحسن بن على المجتبى امامى والحسین بن على الشهید بکربلا امامى وعلى زین العابدین امامى ومحمد الباقر امامى وجعفر الصادق امـامـى ومـوسـى الـکـاظـم امـامى وعلى الرضا امامى ومحمد الجواد امامى وعلى الهادى امامى والحسن العسکرى امامى والحجة المنتظر امامى هؤلاء صلوات اللّه علیهم ائمتى وسادتى و قادتى وشفعائى بهم اتولى ومـن اعدائهم اتبرا فى الدنیا والاخرة"

انگار قرار نیست این زلزه تمام شود. این بار امید می دهند:

" ثم اعلم یا محمد حسین مهرزاد ابن محمد! ان اللّه تبارک وتعالى نعم الرب وان محمدا صلى اللّه علیه وآله نعم الرسول وان على بن ابـى طـالب واولاده المعصومین الائمة الاثنى عشر نعم الائمة"

پس بدان ای محمد حسین مهرزاد فرزند محمد خدای تبارک و تعالی بهترین پروردگار است، محمد بهترین رسول است و علی و اولاد معصومش بهترین ائمه هستند.

دوباره هشدار می دهند.این اخرین هشدار است.

"وان ما جاء به محمد صلى اللّه علیه وآله حق وان الـمـوت حـق وسـؤال مـنکر ونکیر فى القبر حق والبعث حق والنشور حق والصراط حق والمیزان حق وتطایر الکتب حق , وان الجنة حق والنار حق , وان الساعة آتیة لا ریب فیها وان اللّه یبعث من فى القبور"

آهای محمد حسین مهرزاد! حواست را جمع کن. آنچه با محمد آمده حق است، مرگ حق است، سوال نکیر و منکر حق است، بهشت و جهنم حق است، صراط حق است، میزان حق است . . . (حق است به معنای حقیقت دارد به کار رفته است)

عجب لحظات سختی در انتظارم است پس از رفتن آنها که دوستشان داشتم و دوستم داشتند.حالا باید تمام حرف هایی که در طول عمرم گفته ام و برایم خواندند مرور کنم تا زبانم نلرزد و همان هایی را بگویم که با تکان های شدید برایم خوانده اند.

پ.ن1 : آنقدر دیر به دیر به این خانه متروک سر می زنم که وقتی می آیم با خرواری از اتفاقات خوب و بد از راه می رسم و نمی دانم از کدامش بنویسم.

پ.ن 2: یک اتفاق خیلی بد در ابتدای هفته گذشته تمام انرژی ام را گرفت.اتفاقی که البته ختم به خیر شد و بلایی امده بود که رد رشد.

روزهای بغض و اندوه

محمد حسین مهرزاد — Mon, 12 Oct 2009 08:30:36 GMT

خیلی وقت است که دیگر حوصله وبلاگ نویسی ندارم.چند بار تا مرز تعطیلی و ویرانی این خانه متروک رفته ام و باز نوستالژی خاطرات قدیمی نگذاشته تایید نهایی را کلیک کنم.

انگیزه ای نیست برای نوشتن.از بیکاری دوستانم و همکاران مطبوعاتی ام بنویسم یا از موج و سبز و ظلم هایی که می شود؟ از دولت دهم بنویسم و لایحه هدفمند کردن یارانه ها یا دسته گل های ارشاد و آرمان سبزی که فدای رنگ ارغوانی شد؟ شاید هم مجلس بهتر است.لوده بازی ها و مزه پرانی های حضراتی که منصوب شدند خوب است؟

از 13 آبان اما می خواهم بنویسم. مردانی که روزگاری از دیوار سفارت امریکا بالا رفتند و به زعم صاحبان انقلاب، انقلابی کردند مهم تر از آنچه آنان کرده بودند، حالا جایشان پشت دیوارهای بلند اوین است. محسن میردامادی که روزگاری خود در زندان اوین رفت و آمد داشت و قبای دادستانی را دوست می داشت حالا به دست امروزیان در همان زندان بازجویی می شود.بهزاد نبوی همان چریک پیر که روزگاری در صف خط امامی ها خود نمایی می کرد و صدارت و وکالت را در نظام جمهوری اسلامی تجربه کرده بود حالا در زمانه دوری از امامش آنقدر فشار تحمل می کند که کارش به بیمارستان و جراحی می کشد.

برویم سال 58.شخصی در حضور رهبر انقلاب این اسامی را می خواند: سعید حجاریان، بهزاد نبوی، مصطفی تاج زاده، محسن میردامادی، میر حسین موسوی، مهدی کروبی، سید محمد خاتمی و البته اکبر هاشمی رفسنجانی.

حضار با خود فکر می کنند که چه مسئله مهمی پیش آمده که نام هایی چنین بزرگ و مورد وثوق یکجا آورده می شود؟مملکت با کدام بحران جدی مواجه شده که نیاز به جمع شدن سرمایه های اصیل انقلاب است؟

برگردیم به سال 88.بار دیگر نام تمام آنها که در صف اول انقلاب بودند آورده می شود.اما این بار رهبر فقید انقلاب دیگر حضور ندارد تا خود بگوید اینان که به بند کشیده اید یاران من بودند. سنگ را بسته اید.

تق! تق! تق! جلسه رسمی است.نام آنها اینبار در دادگاه برده می شود.یکی روی صندلی متهم است با لباس زندان و بدون وکیل کیفرخواست را گوش می کند، دیگری به نام نامزد شکست خورده معرفی می شود، آن یکی که 8 سال هم رئیس جمهور بود و حالا شده یکی از سران کودتا، آن سو تر شیخ نشسته است و غصه می خورد که چه بر سر آرمان هایشان آمده، او را هم به جرم پرده برداری از سناریوی تجاوز با چنان هجمه ای مواجه کرده اند که خودش هم شوکه است،آخرین نفر شاید مهمترینشان باشد.روزگاری همین ها که ذکرشان رفت آخرین نفر را عالیجناب سرخپوش می دانستند و او را پدر معنوی حذف فیزیکی معرفی می کردند و از قضا آنها که ان سوی میز محاکمه نشسته اند برایش سینه چاک می کردند.حالا او شده پدر معنوی کودتا و دست اصلی پشت پرده این همه اعتراض مردمی که اغتشاش خواندندش.

عجب روزگاری شده است. مردم به خیابان آمدند، آنان گفتند میرحسین کودتا چی است.باز هم آمدند، اما آنها گفتند کار ساواکی ها و مجاهدین خلق است! دوباره، سه باره، صدباره هم که بیایند آنها باز بر طبل تو خالی خویش می کوبند.

ما حق داریم بی اعتماد باشیم.حق داریم از آنانکه خود را به حق می دانند بخواهیم به جای چوب و باتوم و اشک آور برایمان برهان بیاورند.ما مردمان خوبی هستیم.دیدید که چگونه در سکوت مطلق فقط قدم زدیم؟ ما فقط از شما می خواهیم به نمایندگی از نظامی که الهی و قدسی می دانیدش برایمان برهان بیاورید.

حالا که دیگر به قول احمدی مقدم به رسمیت شناخته شدیم.ما دیگر به زعم شما اغتشاشگر نیستیم.ما مردمیم. ما جنبش سبز هستیم.جنبشی که برانداز نیست و حقوق قانونی اش را می خواهد. ما یک واو هم بیش از قانون اساسی نمی خواهیم. همین را برایمان اجرا کنید باقی پیشکش و فدای کاکلتان.ما خیر خواه حکومتیم و پیرو عدل علوی. ما عدالت می خواهیم نه تاریکخانه.ما آزادی های قانونیمان را می خواهیم نه شبح هایی که همه جا دنبالمان می آیند.ما می خواهیم صدای منتقد باشیم. تحمل کردن صدای منتقد نباید برای حکومت ثقیل آید.بدانید این اشتباه را که پیشترها کرده اند و نتیجه اش را دیده اند.تاریخ بخوانید و از گذشتگان پند گیرید.ما دنباله رو امیری هستیم که حق مردم بر گردن حاکم را ارج می نهاد و خطابه ها پیرامون مردم می خواند. ما پیرو آزادمردی هستیم که خونش را برای اصلاح امور امت جدش نثار کرد.ما امت همان پیامبر مهربانی هستیم. در خلوت شب هایتان ببینید اگر امروز رسول خدا در میانتان بود از اینهمه جنب و جوشتان که خود معتقدید جهاد است راضی بود؟ او راضی است از اینکه امتش را با چنین بی مهری می رانید و می تارانید؟

ورد هر صبح و شام ما "اللهم نشکوا الیک فقد نبینا" شده است.بعد از نماز صبح "غیبتة ولینا " می گوییم.قنوت نماز ظهر و عصر را با "کثرة عدونا" می گذاریم و شب هنگام دست به دامان ذات اقدسش می شویم و از "شدة الفتن بنا" به درگاهش شکوه می بریم.